Bij een arbeidscontract voor bepaalde tijd dient de werkgever een medewerker ten minste een maand voor de einddatum schriftelijk te berichten of diens contract wordt verlengd (art. 7:668 lid 1 BW). Als de werkgever dit nalaat is hij een aanzegvergoeding verschuldigd van maximaal een maandsalaris. Onlangs heeft de Hoge Raad geoordeleld dat de aanzegvergoeding steeds verschuldigd is bij niet-inachtneming van de schriftelijkheidseis, ook als voor de werknemer op een andere manier duidelijk was dat de arbeidsovereenkomst niet zou worden voortgezet of de werknemer geen nadeel heeft geleden door het niet naleven van de schriftelijkheidseis. De Hoge Raad baseert dit op de wetsgeschiedenis waar uit blijkt dat de aanzegvergoeding mede het karakter heeft van prikkel tot naleving van de aanzegverplichting.
Dus ook als de werknemer direct na het einde van het contract voor onbepaalde tijd weer een nieuwe dienstbetrekking is aangegaan, is de voormalig werkgever verplicht tot betaling van de aanzegvergoeding.
De Hoge Raad overweegt:
De regeling van de aanzegplicht in art. 7:668 BW is van dwingend recht. Die bepaling beoogt de positie van de werknemer met een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd aldus te versterken dat hij door middel van een schriftelijke aanzegging tijdig duidelijkheid verkrijgt over het al dan niet voortzetten van zijn arbeidsovereenkomst. Daarbij heeft de wetgever er bewust voor gekozen dat de werkgever die de plicht tot schriftelijke aanzegging niet naleeft, de aanzegvergoeding verschuldigd is. Uit een en ander valt af te leiden dat de aanzegvergoeding mede het karakter heeft van prikkel tot naleving van de plicht tot schriftelijke aanzegging. Met dat karakter strookt om aan te nemen dat de aanzegvergoeding steeds verschuldigd is bij niet-inachtneming van de schriftelijkheidseis, ook indien voor de werknemer langs andere weg duidelijk was dat de arbeidsovereenkomst niet zou worden voortgezet of de werknemer geen nadeel heeft geleden door het niet naleven van de schriftelijkheidseis.