Volgens de Hoge Raad handelt een werkgever niet als een goed werkgever als zij slechts bereid is een voorstel van de werknemer te aanvaarden op voorwaarde dat de werknemer haar finale kwijting verleent voor mogelijke andere aanspraken.
Als een werknemer die al ruim twintig jaar in dienst was, volledig arbeidsongeschikt wordt, eindigt in 2017 de loondoorbetalingsplicht van de werkgever. Op 12 november 2019 doet de werkneemster aan de werkgever een voorstel om de arbeidsovereenkomst per 1 december 2019 met wederzijds goedvinden te beëindigen onder toekenning van een transitievergoeding. Na een aanvankelijke weigering biedt de werkgever op 24 december 2019 een beëindigingsovereenkomst aan met daarin een transitievergoeding en finale kwijting over en weer.
De werkneemster stapt vervolgens naar de rechter en verzoekt de arbeidsovereenkomst te ontbinden en de werkgever te veroordelen tot betaling van de transitievergoeding, een billijke vergoeding en een immateriële schadevergoeding.
Uiteindelijk komt de zaak bij de Hoge Raad. De Hoge Raad stelt voorop dat de werkgever op grond van goed werkgeverschap gehouden is in te stemmen met een voorstel van de werknemer tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst met wederzijds goedvinden, onder toekenning van een vergoeding aan de werknemer ter hoogte van de wettelijke transitievergoeding. De Hoge Raad haakt hierbij aan bij haar haar beslissing in de zaak Xella van 8 november 2019. Doet een werknemer een voorstel als bedoeld in de Xella-beslissing, dan handelt de werkgever niet als een goed werkgever indien zij slechts bereid is het voorstel te aanvaarden op voorwaarde dat de werknemer hem finale kwijting verleent voor mogelijke andere aanspraken, aldus de Hoge Raad.